Όταν ο λόγος «σκουπίδι» μετατρέπει την μπούρδα και την γραφικότητα, την κακοήθεια, την χυδαιότητα και το συνειδητό ψεύδος σε πολιτική ρητορική,

'Trash' αντιπολίτευση

Δεν είναι η πρώτη φορά που η αντιπολίτευση βλάπτει την χώρα, αδυνατώντας να τιθασεύσει το πάθος της για την άμεση παλινόρθωση της στην κυβερνητική εξουσία. Είναι πρώτη φορά όμως που διοχετεύει επισήμως στην δημοσιότητα απόρρητα κρατικά έγγραφα υψηλής διαβάθμισης. Πως φτάσαμε έως εδώ;
Η κυβέρνηση παρά τα λάθη, την απειρία της και την κραυγαλέα επικοινωνιακή της ανεπάρκεια, (ένα σποτάκι αξιώθηκε να κάνει για το μέρισμα και αυτό μάλλον κακό της κάνει λόγω της κάκιστης-παιδικής σκηνοθεσίας του), άντεξε και στις πιο αντίξοες συνθήκες, οδηγεί σταθερά την χώρα έξω από την μέγγενη των μνημονίων, η οικονομία αρχίζει να ανορθώνεται αισθητά και o τόπος μπαίνει σιγά-σιγά σε μία κανονικότητα.
Οι θετικές αυτές εξελίξεις επηρεάζουν καθοριστικά τον αντιπολιτευτικό λόγο. Μέχρι και την δεύτερη αξιολόγηση κυριαρχούσε μια «μαύρη» αντιπολίτευση η οποία επένδυε αδίστακτα στην αποτυχία των διαπραγματεύσεων με τους «θεσμούς», ενώ εξακολουθεί να υπονομεύει την εθνική οικονομία εξαπολύοντας ένα τσουνάμι ψεμάτων και καταστροφολογίας που αποτρέπει τις επενδύσεις και δημιουργεί ένα κλίμα σύγχυσης και αβεβαιότητας στην κοινωνία και στην οικονομία.
Παράλληλα ένας άλλος αντιπολιτευτικός λόγος αναπτυσσόταν. Όσο περισσότερο εξέλειπαν η πολιτική και τα επιχειρήματα από την αντιπολίτευση, τόσο περισσότερο ο λόγος αυτός κάλυπτε τα «κενά» και «αδωνοποιούσε» την ήδη αντιπολιτευτική «μαυρίλα».
Οι δυνάμεις της διαπλοκής βλέποντας να καταρρίπτεται το οικοδόμημα της «μαύρης» αντιπολίτευσης από την ίδια την πραγματικότητα, καταφεύγουν ως σανίδα σωτηρίας στον «αδωνικό» λόγο, ο οποίος εντέλει τις εξυπηρετεί πολύ καλύτερα και τον αναδεικνύουν σε κυρίαρχο αντιπολιτευτικό λόγο που διαμορφώνει την ημερήσια ατζέντα της επικαιρότητας.
Το ερώτημα όμως είναι, πώς αυτός ο λόγος «σκουπίδι» που μετατρέπει την μπούρδα και την γραφικότητα, την κακοήθεια, την χυδαιότητα και το συνειδητό ψεύδος σε πολιτική ρητορική, κατάφερε να γίνει κυρίαρχος στην αντιπολιτευτική σκηνή, να επιβραβεύεται με το αξίωμα του αντιπροέδρου της αξιωματικής αντιπολίτευσης και να υιοθετείται από ορισμένα στελέχη της λεγόμενης «κεντροαριστεράς», ακόμα και την ηγεσία της;
Το κατάφερε όχι μόνο επειδή κάλυψε την ένδεια της πολιτικής και των επιχειρημάτων της αντιπολίτευσης, αλλά και γιατί εξέφρασε το συσσωρευμένο μίσος και το αντισύριζα μένος όλων αυτών, δεξιών και «κεντροαριστερών», που έχουν λερωμένη τη φωλιά τους, επειδή λεηλάτησαν την χώρα, την οδήγησαν στα μνημόνια και απέτυχαν και σε αυτά. Κυρίως όμως γιατί αυτή η «trash» αντιπολίτευση είναι ουσιαστικά λόγος μίσους και μισαλλοδοξίας η οποία, δηλητηριάζοντας την κοινή γνώμη, είναι η μόνη που μπορεί να δικαιολογήσει και να συγκαλύψει τα πάντα, κάθε σκάνδαλο, ανομία και ανηθικότητα.
Τώρα, όλα είναι εύκολα και απλά και τα πάντα είναι θεμιτά, πατριωτικά και ηθικά μπροστά στον υπέρτατο σκοπό της πτώσης του Τσίπρα που αγιάζει κάθε μέσον. Στο βαθμό που η μισαλλοδοξία ενσταλάζεται στις συνειδήσεις, δικαιολογεί και συγκαλύπτει τα πάντα. Την ένδεια της πολιτικής, τις ψεύτικες ειδήσεις, τις σκευωρίες, τα σκάνδαλα και φυσικά την καθοδήγηση των λεγόμενων «νταβατζήδων» σε όλα αυτά. Οι πολιτικές ομιλίες στη βουλή δεν χρειάζονται επιχειρήματα παρά μόνο προσωπικούς χαρακτηρισμούς και ύβρεις. Οι λέξεις «ανίκανος» και «ψεύτης» και άλλες του ιδίου ήθους, κοσμούν κάθε ομιλία του κου Μητσοτάκη και της κας Γεννηματά προς τέρψιν των αδηφάγων μίντια και του μισαλλόδοξου κοινού.
Έτσι εξηγείται το γεγονός ότι εκλαμβάνονται ως φυσικά, θεμιτά και «κανονικά» και γίνονται αποδεκτά, όλα αυτά που βλάπτουν τη χώρα, είτε σοβαρά είτε αρκούντως γραφικά.
Όπως τα συμβαίνοντα στην λεγόμενη παράταξη που θέλει να λέγεται δημοκρατική και «προοδευτική» και να φέρει το όνομα «κίνημα αλλαγής» όταν ξεπερνώντας ανερυθρίαστα κάθε όριο παλαιοκομματισμού και αρχηγισμού, εκλέγουν έναν αρχηγό για «νέο φορέα» χωρίς νέο φορέα(!) και μάλιστα με δύο κοινοβουλευτικές ομάδες(!) Τέτοια «αλλαγή» μόνο ως σουπερ πολιτική τρολιά θα μπορούσε να εκληφθεί.
Όπως όταν ακόμα και στις πιο τραγικές στιγμές της χώρας, την ίδια στιγμή που ανασύρονται οι πνιγμένοι από το αμαξοστάσιο του δήμου που μπάζωσε το ρέμα στην Μάνδρα, η δήμαρχος περιφέρεται σχεδόν χειροκροτούμενη στα κανάλια γιατί δεν είναι συριζα.
Όπως όταν η μισαλλοδοξία δικαιολογεί ως ηθικό δικαίωμα την φοροδιαφυγή στους φορολογικούς παράδεισους και συγκαλύπτει τεράστια σκάνδαλα που αποκαλύπτονται το ένα μετά το άλλο.
Όπως όταν τα μακριά πλοκάμια του συστήματος μέσα στον στρατό και στον κρατικό μηχανισμό, διοχετεύουν απόρρητα έγγραφα στους δημοσιογράφους, δήθεν για να αποκαλύψουν την αλήθεια η οποία όμως στρέφεται ως μπούμερανγκ εναντίον τους.
Από την άλλη όμως, θάλεγε ένας βαθειά δημοκράτης πολίτης, με αυτήν την κυβέρνηση τουλάχιστον χορταίνουμε τον έλεγχο της κυβερνητικής εξουσίας γιατί ολόκληρο το πανίσχυρο σύστημα της διαπλοκής είναι εναντίον της και ελέγχει τα πάντα. Από την μαντινάδα του Πολάκη έως και την αλλαγή εσωρούχου του Καρανίκα. Σε κάθε περίπτωση, είναι χίλιες φορές προτιμότερος ένας τέτοιος υστερικός και κακόπιστος έλεγχος στην κυβερνητική εξουσία, παρά η παντελής απουσία κάθε ελέγχου όπως συνέβαινε στις προηγούμενες κυβερνήσεις, που τα μεγάλα μίντια διαπλέκονταν και συνεργούσαν μαζί τους. Αμφιβάλει κανείς ότι το ίδιο θα συμβεί σε ενδεχόμενη συνεργασία τους στο μέλλον; Ας ελπίσουμε ότι έως τότε ο κόσμος θα αντιληφθεί πως το δηλητήριο που τον ποτίζουν, δεν συγκαλύπτει μόνο την χειρότερη αντιπολίτευση όλων των εποχών, αλλά και την εξαπάτηση του.
Τάκης Ψαρίδης 

Μπουρλότο παντού

Η ιστορία αυτή επαναλαμβάνεται και ως φάρσα και ως ιλαροτραγωδία και ως καημός μεγάλος υποψήφιων χαλίφηδων. Κάθε φορά που είναι σε εξέλιξη οποιαδήποτε διαπραγμάτευση τα στάδια είναι συγκεκριμένα.

του Κώστα Βαξεβάνη

Στο πρώτο στάδιο,σύμφωνα με τα εγχώρια Μέσα -λύκος στα πρόβατα στο διηνεκές- η διαπραγμάτευση δεν πρόκειται να αποδώσει και θα μας φάει ο λύκος. Στο δεύτερο στάδιο, υποστηρίζουν πως αν πρόκειται να υπάρξει συμφωνία θα μας απαυτώσουν με μέτρα. Στο τρίτο στάδιο, ο Τόμσεν, ή ο Σόιμπλε ή κάποιος Φριτς ή Γιόχαν που κάτι δήλωσε ή έστω ψέλισε με τη μορφή δήλωσης ή άρθρου, αποκαλύπτει πως πάλι ο λύκος ξαναφάνηκε γύρω απ τα πρόβατα και δεν θα αφήσει να σωθεί κανένα. Στο τέταρτο στάδιο με διαφαινόμενη τη συμφωνία, όποια και αν είναι η συμφωνία, φεύγει ο λύκος αλλά έρχεται ο δράκος. Ο δράκος είναι αόριστος και γι αυτό όσο φαντάζεται ο καθένας απειλητικός και θα μας καταβροχθίσει στο μέλλον.

Σε όλα αυτά τα στάδια, ο Κυριάκος φυσικά είναι επερχόμενος και ο Τσίπρας απερχόμενος για το εγχώριο σύστημα πολιτικών αφηγήσεων φόβου. Ακόμη και όταν δημοσιεύουν προειδοποιήσεις των εταίρων από την Ευρώπη που υποτίθεται πως λένε στον Τσίπρα “να μην παίξει το χαρτί των εκλογών”, ακόμη και τότε ο ατυχήσας Κυριάκος, βλέπει εκλογές.

Εδώ και χρόνια, έχει δημιουργηθεί στην Ελλάδα ένα σύστημα πολιτικής και επικοινωνίας που δεν επεξεργάζεται πολιτική και δεν χρησιμοποιεί επικοινωνία. Φοβίζει τον κόσμο όπως έκανε τα πρώτα χρόνια της κρίσης για να αποδεχθεί τα μνημόνια και ανήθικα δημιουργεί κατάσταση κόπωσης την οποία επιχειρεί να ταυτίσει με την κυβέρνηση.

Σκεφθείτε, αν δεν υπήρχε αυτό το σύστημα, η διαπραγμάτευση θα ήταν μια επιτυχημένη ή αποτυχημένη διαπραγμάτευση. Με τη συμβολή τους, δεν είναι αυτό. Μετατρέπεται σε ψυχολογική κόπωση και πολιτική αστάθεια. Δημιουργούν “ειδήσεις” από το κενό τις οποίες στη συνέχεια διαψεύδουν χωρίς να απολογηθούν για την ψευδολογία. Αντί να πουν “είπαμε ψέματα” το μετατρέπουν σε “αναγκάστηκε να αλλάξει η κυβέρνηση”. Έτσι κατασκευάζουν διγλωσσία και ανασφάλεια η οποία δεν δημιουργεί μόνο πολιτικό κόστος για τους κυβερνώντες αλλά σύγχυση για τους πολίτες (ψηφοφόρους πάντα) που κάποια στιγμή θα ζητήσουν τη λύτρωσή τους από αυτόν τον οποίο έχουν συνδέσει με το πρόβλημα. Και προφανώς δεν είναι τα Μέσα της προπαγάνδας και της αθλιότητας, αλλά η κυβέρνηση.

Το βαλς όμως θέλει δύο. Η κυβέρνηση γίνεται συνοδός αυτής της πρακτικής στο εσωτερικό αλλά και της άλλης στο εξωτερικό, παίζοντας σε αυτό το γήπεδο. Μιλά με όρους διαπραγμάτευσης και με στατιστικές επιτυχίας ή αποτυχίας, σε ένα ξένο γήπεδο. Ενώ γνωρίζει πώς θα εξελιχθεί το παιχνίδι (με αυτά τα τέσσερα στάδια), ξεκινά υποτονικά, ελπίζοντας μάλλον πως κάποιοι λόγοι ανύπαρκτης εντιμότητας και fair play, θα αποτρέψουν για μια ακόμη φορά να μπει μπουρλότο σε ό,τι και αν πάει να δημιουργηθεί. Όταν τα πράγματα φτάνουν στο απροχώρητο, τότε θυμάται και θυμίζει το ρόλο του ΔΝΤ, του Τόμσεν και της τρόικας εσωτερικού επιλέγοντας επιθετική ρητορική.

Δηλαδή η κυβέρνηση συνεχίζει να παίζει με όρους που άλλοι βάζουν σε γήπεδο που τους ανήκει. Ωστόσο αν ο δρόμος δεν σε βγάζει πουθενά, δεν περιμένεις να ανοίξει μαγικά δρόμος μπροστά σου στο αδιέξοδο, αλλά αλλάζεις δρόμο. Αυτός ο δρόμος είναι ένας. Ό,τι και αν επιλέξει να κάνει στη διαπραγμάτευση, να θυμίζει στον κόσμο πως η προοπτική δεν είναι η διαπραγμάτευση αλλά όσα πρέπει να υπάρξουν έξω από αυτή. Δειλά βήματα έγιναν με τις εξαγγελίες του Αλέξη Τσίπρα για τα κοινωνικά μέτρα (ούτε αυτά δεν άφησε εκτός κριτικής ο Κυριάκος) . Αυτό που διαφοροποιεί όμως την τακτική από τη στρατηγική είναι ο στόχος. Αν γίνει ξεκάθαρος, αν ζυμωθεί στην κοινωνία, οι κινδυνολόγοι θα πνιγούν στον ίδιο τον τακτικισμό τους. Αλλά ο στόχος πρέπει να σχετίζεται με την κοινωνία, όχι με τη διαπραγμάτευση.

''Όχι κόμματα, όχι χρώματα, όχι συνδικάτα''.

                                   Με άλλα λόγια                                                        " Τί την θέλουμε τη Δημοκρατία ?"

Γράφει ο Ανδρέας Μπεντεβής

''Όχι κόμματα, όχι χρώματα, όχι συνδικάτα''. Το διαχρονικό σύνθημα του εθνικισμού κυρίαρχο σύνθημα στα χείλη της άρχουσας τάξης και των συμμάχων της. Με αυτό διεκδικούν την κοινωνική ηγεμονία, σε αυτό οφείλει να αντιπαραθέσει η κοινωνία των εργαζομένων το δικό της σχέδιο ηγεμονίας. Και αυτό δεν αφορά την σημερινή, ή παρόμοιες με την σημερινή, συγκέντρωση, αλλά ένα βαθύ ιδεολογικό ζήτημα που η αστική τάξη και το πολιτικό της προσωπικό επιδιώκει να απαντήσει από αρνητική μεριά μέσα στην συνολική κρίση ταυτότητας του νεοελληνικού κοινωνικού σχηματισμού.

Ανεξάρτητα από την επιρροή, ή και από την γελοιότητα, του κινήματος ''για την δημοκρατία του κολλαγόνου'', αν οι πολιτικοί ηγέτες της πλατφόρμας του ΝΑΙ δεν ήταν τόσο απαξιωμένοι σε ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνικής συνείδησης θα μπορούσαν ίσως να διεκδικήσουν κάτι καλύτερο για την (αντι)κοινωνική τους συμμαχία, επειδή κατά τα άλλα συγκροτείται ένα σκληρό και επικίνδυνο μέτωπο φασιστονεοφιλελευθερισμού (της τάξης του 30%) που παρεμβαίνει μόνιμα και συντονισμένα τις πολιτικές εξελίξεις, με μια αρκετά ομογενοποιημένη σε αντίστοιχη κατεύθυνση φρασεολογία.

Θα χρειαζόταν μια σοβαρή ταξική ανάλυση γύρω από το ποια ακριβώς ταξικά στρώματα συγκρούονταν πριν και κατά την διάρκεια των μνημονίων. Συχνά ξεπροβάλλει ο κίνδυνος μια τέτοια ανάλυση να αποφευχθεί με τοποθετήσεις του στυλ: ''είναι ίδιοι ΣΥΡΙΖΑ-ΝΔ'', ''μόνο τεχνητές οι διαφορές'', που όλες τους υποκύπτουν τελικά στον λαθεμένο άξονα μνημόνιο-αντιμνημόνιο, ο οποίος καπέλωσε ολόκληρον τον πολιτικό λόγο, την ταξική πάλη και σίγουρα αιχμαλώτισε σύσσωμη την Αριστερά.

Είναι κρίμα για την Αριστερά που τείνει να ανακαλύπτει συνομωσιολογικούς όρους (του στυλ ''το παιχνίδι είναι στημένο και από πριν κανονισμένο, όλοι βολεύονται από τις συγκεντρώσεις της αντιπολίτευσης'') πίσω από το νέο, και με τα αντίστοιχα περιεχόμενα ή και υποσημαινόμενα τους, δίπολο Δεξιάς/Αριστεράς. Αρνούμενη έτσι τους ταξικούς όρους που συγκροτούν τα δίπολα, και, τελικά, την ίδια την δυνατότητα του λαού μας να επέμβει σε αυτά. Αν η αυτοαποκαλούμενη επαναστατική Αριστερά αδυνατεί να σπρώξει τα δίπολα προς τα πιο Αριστερά, αυτό δεν σημαίνει ότι τα δίπολα δεν υπάρχουν, δυστυχώς, ως τέτοια.

Παρενθετικά και παρεμπιπτόντως, μεγάλα κομμάτια της αναρχοαυτονομίας αποδεικνύονται-και αυτό ισχύει για όλη την διάρκεια της μνημονιακής υπαγωγής, αλλά και πριν από αυτήν-σε αρκετά καλύτερους αισθητήρες της ταξικής διαίρεσης της κοινωνίας, αλλά και του νέου περιεχομένου του ταξικού ανταγωνισμού από τα χρόνια της ''ισχυρής Ελλάδας'' μέχρι την χρεοκοπία της.

Επιστρέφοντας. Με λίγα λόγια, και πριν από την μνημονιακή υπαγωγή, αλλά και τώρα χρειάζεται μια αφήγηση που να ξεχωρίζει από όρους προδοσίας, αιχμαλωσίας, κοροϊδίας, κτλ: Είναι αναντίστοιχο με την πραγματικότητα και υποτιμητικό για τον λαό μας να θεωρεί κανείς ότι πάντοτε κάποιος τον κοροϊδεύει. Θα ήταν πολύ καλύτερο αν ομολογούσαμε ότι μέχρι το 2009 η συμμαχία των 2/3 σε εκλογικό επίπεδο εξέφραζε το 80%-90% της κοινωνίας, το αφήγημα περί δυνατής Ελλάδας μέσα στην ΕΕ τσάκιζε κάθε άλλη κουβέντα.

Τώρα που η θέση της Ελλάδας μέσα στην ΕΕ είναι εξαιρετικά συγκεκριμένη το προνομιούχο 1/3 επιχειρεί να σύρει προς την δική της συμμαχία τα μεσοστρώματα, με όρους τρομοκράτησης: ''Μπορείτε να πάτε και παρακάτω''-από το ''μπορείτε να πάτε και παραπάνω'', της περασμένης δεκαετίας.

Η πλατφόρμα του ΝΑΙ κινείται με καθαρούς ταξικούς προσανατολισμούς, και για αυτό εξακολουθεί να αγωνιά γιατί στον ΣΥΡΙΖΑ βλέπει εκείνο που δεν βλέπει η υπόλοιπη Αριστερά: Βλέπει μια προοπτική. Επικίνδυνη για εκείνους, επειδή φοβούνται ακόμα και την παραμικρή αλλαγή του στάτους της ζωής και της εξουσίας τους. Δεν αντέχουν όχι μια επαναστατική κυβέρνηση, αλλά ούτε την ελάχιστη ανακατανομή, ακόμα και από μια κυβέρνηση που διστάζει για κάτι παραπέρα.

Θα ήταν πολύ καλύτερα τα πράγματα για το ακόμα ανεκπροσώπητο 30% των από κάτω να εκμεταλλευόντουσαν αυτή την κυβέρνηση από την δική τους μεριά. Αλλά αυτό δεν μπορεί να γίνει με τους υπάρχοντες όρους του λαϊκού κινήματος. Αυτό για να γίνει πρέπει η ταξική πάλη να εκδηλωθεί πολύ πέρα από τους εκλογικούς όρους, με βάση τους οποίους συνήθως αρχίζει και τελειώνει τις εκτιμήσεις της η Αριστερά. Η θεωρία του κακού και αντιλαϊκού διαχειριστή δεν είναι επαναστατική θεωρία αλλά περισσότερο ένα άλλοθι για την συνολική ήττα και ανεπάρκεια για μια καθολική ανάταση του λαού μας στα-έστω, να συμφωνήσουμε- διακριτά αυτά χρόνια της μνημονιακής υπαγωγής.

Νταβατζίδικη αντίληψη νταβατζίδικη αντιπολίτευση

Μπορεί να χάσαμε τη κυβέρνησή μας αλλά μπορούμε να κάνουμε μια χαρά τη δουλειά μας με τις "ανεξάρτητες " αρχές μας και τους "ανεξάρτητους" φορείς μας , αρκεί η κυβέρνηση να τους εκχωρήσει τις εναπομείνασες εξουσίες της.                                              Σ΄αυτή την αντίληψη κινείται η αντιπολίτευση στο νόμο για τα κανάλια , <<Ζητήματα που μπορεί να τα αντιμετωπίζει μια χαρά το ΕΣΡ και η Digea γιατί να είναι στην αρμοδιότητα της κυβέρνησης ;>>

Τι λέτε ορέ λεβέντες

Η θλιβερή πέμπτη φάλαγγα στη χώρα μας

Εν όψει των σκληρών διαπραγματεύσεων της χώρας μας με τους Ευρωπαίους και ειδικότερα με την Γερμανία οι σκληροπυρηνικοί μνημονιακοί νεοδημοκράτες κάνουν αβάντα στο Βερολίνο.

Η Κυβέρνηση δεν έχει ανάγκη από .... λαγούς έχει ανέξοδα τους πιο αξιόπιστους

Αυτή η ιστορία με την αντιπολίτευση και όταν λέω αντιπολίτευση εννοώ το ΚΚΕ και τον ΣΥΡΙΖΑ να διαλαλεί " έρχονται νέα μέτρα " , " η κυβέρνηση θα αναγκαστεί να πάρει νέα μέτρα " ,  " η κυβέρνηση έχει δεσμευθεί στην τρόικα να πάρει νέα μέτρα " ,  " η κυβέρνηση έχει υπογράψει  για νέες περικοπές σε μισθούς και συντάξεις " , αυτή η ιδιότυπη εξαγγελία των μέτρων όχι από την κυβέρνηση αλλά από την αντιπολίτευση , και η βεβαιότητά  της για τη λήψη τους ανεξάρτητα από τις προθέσεις των δύο κομμάτων προσφέρει μεγάλη υπηρεσία στην κυβέρνηση και μεγάλη ζημιά στο Λαϊκό κίνημα .